همانطور که گفتیم، فن آوری نمایش سه بعدی تصاویر، و عکاسی سه بعدی این گوشی را که کنار بگذاریم، P720 یک هوشمند کاملا سطح بالاست. آشنایان با گوشیهای اندرویدی خوب میدانند که با چنین سخت افزار قدرتمندی اساسا میبایست پیچیدهترین برنامهها و بازیها به راحتی اجرا شوند و باید تجربهی خیلی لذت بخشی از اندروید را با آن داشته باشید. هرچند که نتیجه در آزمونها مشخص میشود ولی به هر صورت، همهی این سخت افزار عالی در بدنه ای قرار گرفته است که با ابعاد 126.8X67.4X9.6 میلی متر تنها 2 میلی متر از مدل پیشینش باریکتر و 20 گرم سبکتر میباشد. اینها بعلاوهی وزن 148 گرمی، کاملا برای یک گوشی 4.3 اینچی مناسب هستند. با این حال همین باعث شده که نسبت به Optimus 3D خیلی جمع و جورتر به نظر آید. در ضمن به نظر میرسد که MAX طراحی شکیلتر و جالبتری دارد. قسمت پشتی آن نیز بافت دار ساخته شده تا بهتر در دست قرار بگیرد. مشکلات کوچکتری که در ارگونومی مدل پیشین وجود داشت خوشبختانه در این یکی حل شده است. با همهی این اوصاف به نظر میرسد که LG نخواسته با ایجاد تغییرات انقلابی نسبت به مدل پیشین، انتظارات را از مدل جدید خیلی بالا ببرد. بسته بندی که 3D Max در آن قرار گرفته طرحی بافت دار و بدنه ای کاملا مستحکم دارد و هرچند که مقوایی است ولی احساس میکنید که از ماده ای قدرتمندتر ساخته شده است. درون آن نیز به جز گوشی میتوانید وسایلی مثل هدست، آداپتور AC و کابل USB و دفترچه راهنما را هم بیابید. جالبتر ست سه تایی برچسبهای NFC است که بر هر سطحی میچسبند و پس از آن با گوشی خود که مجهز به این فن آوری است میتوانید آنها را بخوانید. البته لزوم وجود اینها را زیاد درک نمیکنیم و همچنین اینکه واقعا چند بار میتوان آنها را به مکانهای مختلف چسباند، جدا کرد و سپس دوباره چسباند! بهتر است که یک راست به سراغ نمایشگر سه بعدی برویم. خوب در حقیقت باید گفت که نمایشگر 4.3 اینچی با رزولوشن 800X480 پیکسل این گوشی تقریبا همانی است که بر روی مدل پیشین هم وجود داشت. البته این رزولوشن برای نمایشگری به چنین بزرگی واقعا زیاد نیست ولی به هر صورت حتما محدودیتهایی وجود داشته است. درست مثل مدل پیشین این پنل هم روشنایی، کنتراست و کیفیت دید از زاویهی کاملا بالاتر از حد متوسط و مناسبی دارد. البته نسبت کنتراست آن به مقدار نامحسوسی بیشتر میباشد. همچنین همانطور که گفتیم به دلیل رزولوشن نسبتا پایین و اینکه نمایشگری نسبتا ساده است و مثلا از نوع AMOLED نیست، مطمئنا نمیتواند با نمایشگر بهترین گوشیهای دو بعدی موجود در بازار رقابت کند ولی مسئلهی اصلی این است که تماشای تصاویر به صورت سه بعدی تا چه حد برای شما اهمیت دارد؟ به هر صورت 3D Max نمایشگری دارد که بدون نیاز به عینکهای سه بعدی میتوانید تصاویر این چنینی را بر روی آن مشاهده کنید.همانند مدل پیشین، مود سه بعدی این گوشی هم فقط در استفادهی Landscape از آن به کار میافتد. فن آوری سه بعدی آن نیز از نوع Parallax-barrier است. در حقیقت لایه ای اضافی بر روی پنل قرار گرفته که تضمین میکند هر چشم بتواند یک گروه از پیکسلها را ببیند و این حسی از عمق تصویر را به شما منتقل میکند. البته نقطهی ضعف چنین فن آوری این است که هر چشم فقط میتواند نیمی از پیکسلهای نمایشگر را ببیند. در ضمن اگر واقعا میخواهید بیشترین اثر را از تصاویر سه بعدی حس کنید میبایست که فاصلهی مناسب نمایشگر از چشمان خود را بیابید. این میزان برای افراد مختلف میتواند متفاوت باشد. جالب است که با تستهای متفاوتی که از افراد مختلف داشتیم، بعضی افراد تماشای تصاویر سه بعدی از طریق پنل این گوشی را شگفت انگیز و تجربه ای هیجان آور و بعضی دیگر مسخره و نا امید کننده میدانستند. خبر بدتر اینکه تصاویر سه بعدی فقط برای کسی که مستقیما به نمایشگر نگاه میکند قابل لمس است و برای مثال نمیتوانید با جمع دوستان که هر یک از زاویه ای به نمایشگر نگاه میکند به تماشای یک فیلم سه بعدی بنشینید. بیشتر نرم افزارهای اندرویدی هم که اساسا برای نمایشگرهای معمولی ساخته شدهاند و فعلا تعداد خیلی محدودتری از پایه سه بعدی میباشند. اما برای اینکه دوباره به خود گوشی برگشته باشیم، باید گفت که متاسفانه الجی بر روی این مدل پورت Micro HDMI را حذف کرده است. نمیدانیم شاید این یکی از کارهایی بوده که باید برای باریکتر شدن گوشی انجام میشده است. یک سویچ 3D بر روی این گوشی و دقیقا در جایی قرار گرفته که میبایست دکمهی شاتر دوربین قرار میداشت. البته این میتواند به عنوان یک دکمهی شاتر هم عمل کند ولی در موقعیتهای مختلف میتواند وظایف دیگری را بر عهده بگیرد. مثل اینکه بتوانید در هنگام تماشای یک فیلم بین مودهای 3D و 2D سویچ کنید. با چرخاندن خود گوشی نیز میتوانید دو لنز دوربین سه بعدی را مشاهده کنید. هرچند که رزولوشن سنسورهای تصویری که در پشت هرکدام از این لنزها قرار گرفته 5 مگاپیکسل است ولی در نهایت عکسهای سه بعدی با رزولوشن 3 مگاپیکسل گرفته میشوند. درست مثل مدل پیشین. به صورت اجمالی باید گفت که نه کیفیت عکسها و نه فیلم برداری بهترین نیست و کیفیت عکسهای سه بعدی باز هم پایینتر میباشد. فیلم برداری با رزولوشن 1080p Full HD صورت میگیرد و همانطور که گفتیم هرچند که بهبودهایی در آن نسبت به مدل پیشین احساس میشود ولی باز هم از ویدیوهای دو بعدی بسیاری از رقبا ضعیفتر است. به خصوص اینکه خود ویدیوهای سه بعدی نهایتا میتوانند در رزولوشن 720p HD ضبط شوند. در مورد پردازندهی دو هسته ای، رم و در کل سخت افزار داخلی باید گفت که در سطح بهترین دو هسته ای ها قرار میگیرد. با این حال از نظر بنچ مارکها کمی عقبتر از رقبایی چون Samsung Galaxy S II جای دارد. امیدوار بودیم که عملکردهای آن بهتر از اینها باشد. در کل باید گفت که Optimus 3D Max و 3D Max شباهتهای خیلی زیادی دارند. شاید بزرگترین تفاوت را بتوان در همان باریکتر و سبکتر بودن دید اگر نه غیر از آن نه از نظر عملکرد های نرم افزاری، نه نمایشگر و نه دوربین پیشرفت چندانی نداشته است. البته نمیخواهیم بگوییم که NFC یا پردازندهی با فرکانس بالاتر بی اهمیت و بی استفاده هستند ولی به هر صورت نمیتوانند انگیزه ای را برای کسی که مدل پیشین را دارد و میخواهد یک مدل جدیدتر داشته باشد ایجاد کند. با این حال در بازاری چنان بی رقیب، 3D Max یک اعجوبه است. دست کم تا وقتی که HTC هنوز تصمیم نگرفته مدل بعدی EVO 3D را بیرون بدهد. البته این را نیز بگوییم که سال پیش که EVO 3D و Optimus 3D به بازار آمدند واقعا از جملهی بهترینهای اندرویدی از نظر عملکرد نرم افزاری و همچنین قدرت سخت افزار بودند ولی 3D Max دیگر آن جایگاه را ندارد. شاید 3D Max باید یک گوشی چهار هسته ای بود تا بتواند در بین صدر نشین ها قرار بگیرد.
